© Yannick Perrin


 

Cecilia Bengolea

Cecilia Bengolea is choreografe, performer en danseres. Naast haar opleiding filosofie en kunstgeschiedenis aan de Universiteit van Buenos Aires, dompelt ze zich al jarenlang onder in de urban dance. In 2001 verhuisde ze naar Parijs voor de training EX.E.R.C.E. bij Mathilde Monnier.

In haar praktijk focust Cecilia vooral op de antropologische aspecten en de urban dance, en dat vanuit de relatie tot de natuur(elementen) en de uitbeelding ervan. Bengolea benadert dansperformance als een bewegende sculptuur; dans als een parcours dat de mogelijkheid biedt om gelijktijdig object en subject te worden.

Bengolea’s video-installaties en performances werden eerder al tentoongesteld en vertoond op de Gwangju Biennial (2014), Biennale de Lyon (2015), The Tanks and Tade Modern (2015), Faena Arts Center, Buenos Aires (2015 en 2017) Fig-2 25/50 in ICA, London (2015), Dia Art Foundation (Mei 2017), Tokyo Spiral Hall, Biennale de Sao Paulo (2016), The Infinite Mix, Hayward Gallery London (2016), Elevation 1049, Gstaad (2017), Palais de Tokyo (2015 en 2018), Art Night, ICA London (2015), Fiorucci Art Trust, Stromboli, Dhaka Art Summit (2018), TBA21, Venice (2018), Art Basel Miami Beach (2018), E.A.T (2019), Centre Pompidou (2010 en 2016), Engadin Art Talks 2019, Desertx 2019. 

Sinds 2005 werkt Cecilia Bengolea nauw samen met François Chaignaud. Zo mochten ze in 2009 voor hun co-creatie Pâquerette (2005-2008) de Award de la Critique de Paris in ontvangst nemen, en later volgde in 2014 the Young Artist Prize voor Sylphides (2009) op de Gwangju Biennial. Samen maakten ze zowel dansperformances voor hun eigen dansgezelschap als voor het Ballet de Lyon (2013), the Ballet de Lorraine (2014) and Pina Bausch Tanztheater Wuppertal (2015).

Samen creëerden ze Pâquerette (2005-2008), Sylphides (2009), Castor & Pollux (2010), Danses Libres (naar de vergeten choreografieën van François Malkovsky, 2010), (M)IMOSA (is samenwerking met Trajal Harrell en Marlene Monteiro Freitas, 2011), altered natives’ Say Yes To Another Excess – TWERK (2012), Dub Love (2013) en DFS (2016).

Cecilia Bengolea is geassocieerd met Bonlieu Scène nationale Annecy

 



Florentina Holzinger

De Oostenrijkse Florentina Holzinger (1986) studeerde choreografie aan de School voor Nieuwe Dansontwikkeling (SNDO) van de Amsterdamse Hogeschool voor de Kunsten. In 2012 kreeg ze voor haar afstudeersolo SILK de Prix Jardin d’Europe op ImPulsTanz.

Haar samenwerking met choreograaf/danser Vincent Riebeek, die ze aan SNDO ontmoette, resulteerde in een trilogie – Kein Applaus für Scheisse, Spirit en Wellness. Haar solowerk Agon en Recovery focust op haar herstel na een ongeluk op scène en onderzoekt tegelijk de verschillende representatievormen van de vrouw. In de lijn daarvan, ontwikkelde ze een opleidingsprogramma waarbij een gevechtstraining als metafoor dient voor een training om te leven als artiest. 

In 2015-2017 was Holzinger artiest in residentie bij ICKamsterdam, International Choreographic Arts Centre waar ze Apollon creëerde.