© Alexander Kargaltsev BD© Didier Olivré

De in Rennes geboren François Chaignaud begon met dansen op zesjarige leeftijd. In 2003 studeerde hij af aan het Conservatoire National Supérieur de Danse in Paris, om vervolgens vrij snel allerlei samenwerkingen aan te vatten met choreografen zoals Boris Charmatz, Emmanuelle Huynh, Alain Buffard, and Gilles Jobin.

Van He’s One that Goes to Sea for Nothing but to Make him sick (2004) tot Radio Vinci Park (2016 - in samenwerking met Théo Mercier), creëerde hij voorstellingen waar dans en zang elkaar tegenkomen en dat telkens met zeer uiteenlopende inspiratiebronnen als vertrekpunt.

In het door hem gecreëerde spanningsveld komen de verschillende mogelijkheden van het menselijk lichaam tot hun recht, de ruimte innemend met de sensualiteit van beweging, de suggestieve kracht van een zangstem en dat alles samenvloeiend met diverse historische referenties - van erotische literatuur (Aussi Bien Que Ton Cœur Ouvre Moi Les Genoux, 2008) tot sacrale kunst (Dumy Moyi, 2013).


Als historicus publiceerde hij een boek over het vroege feminisme in Frankrijk (L'Affaire Berger-Levrault - les féminismes à l'epreuve, PUR, Rennes, 2009). Precies die historische eigenzinnigheid geeft hem de prikkel om een samenwerking op poten te zetten met diverse artiesten zoals de legendarische drag queen Rumi Missabu des Cockettes, met de cabaretier Jérôme Marin (Sous l’ombrelle, 2011), met de artiest Marie Caroline Hominal (Duchesses, 2009) en met couturiers Romain Brau (Думи мої, 2013) en Charlie Le Mindu. Verder ook met beeldend kunstenaar Théo Mercier (Radio Vinci Park, 2016) en fotograaf Donatien Veismann.

Sinds 2005 werkt François Chaignaud samen met Cecilia Bengolea. Ze creëerden samen stukken als Pâquerette (2008), Sylphides (2009), Castor & Pollux (2010), Danses Libres (2010), (M)IMOSA, Twenty Looks or Paris is burning at The Judson Church (M) (2011) in samenwerking met Trajal Harrell en Marlene Monteiro Freitas, en altered natives' Say Yes To Another Excess - TWERK (2012).