© ADELAP.COM

François Chaignaud

François Chaignaud leeft en werkt in Parijs. Geboren in Rennes, volgde hij een dansopleiding vanaf zijn zes jaar. In 2003 studeerde hij af aan het Conservatorie National Supérieur de Danse in Parijs. Ondertussen werkte deze danser/performance artiest/zanger al samen met verschillende choreografen.

Van He’s One that Goes to Sea for Nothing but Make him sick (2004) tot Radio Vinci Park (2016 – in samenwerking met Théo Mercier), creëerde hij performances waarin dans en zang op een ingenieuze manier versmelten, doorheen verschillende plekken en op het kruispunt verschillende inspiratiebronnen. Vanuit die spanning ontstaat een lichaam dat zich bevindt tussen de sensuele strengheid van beweging en de beeldende kracht van het zingen, doorspekt met heterogene historische referenties – van erotische literatuur tot heilige kunst (Думи мої (Dumy Moyi), 2013).

Sinds 2005, investeert François in een diepgaande dialoog met Cecilia Bengolea via de compagnie Vlovajob Pru, waarvan de gerealiseerde creaties lovend werden onthaald. Samen maakten ze Pâquerette (2005-2008), Sylphides (2009), Castor et Pollux (2010), Danses Libres, (M)IMOSA (geschreven en uitgevoerd samen met Trajal Harrell en Marlene Monteiro Freitas, 2011), altered natives’ Say Yes To Another Excess – TWERK (2012), Dublove (2013), DFS (2016). Ze hebben de opdracht gekregen om werk te maken voor grote compagnies zoals Opéra National van Lyon, het Ballet de Lorraine, en recent van Tanztheater Wuppertal-Pina Bausch. 

Akaji Maro

Akaji Maro werd geboren in Nara prefecture (Japan) in 1943. In 1965 richtte hij samen met de gerenomeerde Japanese acteur en regisseur Juro Kara en onder de sterke invloed van Hijikata, Jokyo-Gekijo op. In hun producties werd Maro erkend als een acteur die Kara’s “priviliged physcial theory” belichaamt met zijn persoonlijke acteerstijl. Hij inspireerde heel wat andere acteurs en performers in de jaren ’60 en ’70.

In 1966 werd hij opgeleid door een van de pioniers van butoh; Tatsumi Hijikata. In 1972 richtte Maro Dairakudakan op, waarin hij zijn eigen spectaculaire performancetechniek gebruikte in butoh dansstukken. Nadat hij hiermee op schokkende wijze debuteerde op verschillende dansfestivals in Frankrijk en de Verenigde Staten in 1982, werd een van zijn basislessen, Temp-Tenshiki, aanzien al controversieel in zowel Japan als ver daarbuiten. Desalniettemin, heeft butoh sindsdien een grote invloed op de internationale dansscene. Daarnaast gelooft Maro in ichinin-Ippa (“één danser, één school”). Ichinin-Ippa draagt het idee uit dat ieder individu de kans moet krijgen om zijn of haar eigen bewegingswoordenschat uit te drukken en/of te creëren. Bovendien heeft hij veel opkomende dansers onder zijn vleugels genomen en producete hij heel wat butoh-groepen zoals Ushio Amagatsu (Sanskai Juku), Carlotta Ikeda (Ariadone), Ko Murobushi, en nog zoveel meer.

Maro werd als danser, acteur en regisseur/choreograaf al meerdere keren uitgedaagd om de grenzen van de verschillende kunstvormen te overschrijden. Hij speelde ook mee in spectaculaire en onafhankelijke en/of succesvolle films als Kikujiro no Natsu (geregisseerd door Takeshi Kitano), Room (geregisseerd door Shion Sono) en KILL BILL (geregisseerd door Quentin Tarantino).