© Fanchon Bilbille

Marie-Pierrre Brébant

Al sinds haar musical- en balletopleiding in Reims, en haar studies muziek aan het Conservatoire National de Région in Boulogne-Billancourt (klavecimbel en basso continuo, 1995), gaat Marie-Pierre Brébant binnen verschillende artistieke vormen aan de slag met het Renaissance en Barok repertoire.

Zo werkte ze als danseres nauw samen met Béatrice Massin van 1997 tot 2001. Maar ook als muzikante (klavecimbel en orgel) maakte ze deel uit van verschillende orkesten en kamermuziekensembles. Daarnaast begeleidde ze nog balletlessen aan het Centre National de la Danse, en was ze tot 2012 dirigente voor het barokensemble Sept Mesures de soie.

Voor Marie-Pierre gaat muziek als artistieke vorm verder dan entertainment en achtergrondmuziek. Vanuit deze interesse, werkte ze mee in shows van artiesten als Richard Foreman (Don Giovanni, Mozart), François Hiffler en Pascale Murtin (cie Grand Magasin). Sinds 2005, werkt ze samen met Sophie Perez en Xavier Boussiron (versterkte spinet in Laisse les gondoles à Venise, castagnetten in El coup du cric Andalou; Wurlitzer en piano in Gombroviczshow; Keltische harp en klavechord in Oncle Gourdin; Nord stage keyboard in Prélude à l’agonie).

In Radio Vinci Park (2016), geregisseerd door Théo Mercier en François Chaignaud, speelt Marie-Pierre Brébant de clavecimbel. 


François Chaignaud

François Chaignaud leeft en werkt in Parijs. Geboren in Rennes, volgde hij een dansopleiding vanaf zijn zes jaar. In 2003 studeerde hij af aan het Conservatorie National Supérieur de Danse in Parijs. Ondertussen werkte deze danser/performance artiest/zanger al samen met verschillende choreografen. 


Van He’s One that Goes to Sea for Nothing but Make him sick (2004) tot Radio Vinci Park (2016 – in samenwerking met Théo Mercier): creëerde hij steeds performances waarin dans en zang op een ingenieuze manier versmelten, doorheen verschillende plekken en op het kruispunt verschillende inspiratiebronnen. Vanuit die spanning ontstaat een lichaam dat zich bevindt tussen de sensuele strengheid van beweging en de beeldende kracht van het zingen, doorspekt met heterogene historische referenties – van erotische literatuur tot heilige kunst (Думи мої (Dumy Moyi), 2013).

Sinds 2005, investeert François in een diepgaande dialoog met Cecilia Bengolea via de compagnie Vlovajob Pru, waarvan de gerealiseerde creaties lovend werden onthaald. Samen maakten ze Pâquerette (2005-2008), Sylphides (2009), Castor et Pollux (2010), Danses Libres, (M)IMOSA (geschreven en uitgevoerd samen met Trajal Harrell en Marlene Monteiro Freitas, 2011), altered natives’ Say Yes To Another Excess – TWERK (2012), Dublove (2013), DFS (2016). Ze hebben de opdracht gekregen om werk te maken voor grote compagnies zoals Opéra National van Lyon, het Ballet de Lorraine, en recent van Tanztheater Wuppertal-Pina Bausch.

François Chaignaud en Cecilia Bengolea zijn associated artists bij Bonlieu Scène nationale Annency.