© Magali Pomier

Sinds enkele jaren werkt Nino Laisné aan de creatie van een bijzonder universum waar het beeld een belangrijke rol in speelt. Zijn werk bevat een vreemdheid die vorm aanneemt en zich ontplooit door te resoneren met andere media zoals film en muziek, maar ook met historische en sociologische elementen: kunst, populaire gewoontes, mode, cabaret en opera.

Die interactie met andere disciplines, net als de zichtbare belangstelling voor Spaanse cultuur, maakt van Nino Laisnés artistieke onderzoek een rijke en originele mix van werk dat moeilijk geclasseerd kan worden. 

Als muzikant en cinefiel bouwt hij zijn plastisch universum op met termen uit de performancekunst en cinema om zo eerder met geluid dan met woord een dialoog te creëren. In zijn meest recente werk is een verschuiving van het ene genre naar het andere merkbaar, net als de wisselwerking tussen alledaagse realiteit en fictie. Zijn projecten werden al getoond in verschillende landen zoals: Portugal, Duitsland, Zwitserland, Egypte, China en Argentinië. Bovendien ontvangt hij regelmatig uitnodigingen om nieuw werk te ontwikkelen tijdens een artistieke residentie (o.a. FRAC Franche-Comté, Park in Progress in Cyprus en Spanje en Pollen in Monfianquin). Zijn recente videoprojecten werden gescreend in cinema's of tijdens festivals zoals FID Marseille en FIAC Paris. Momenteel is Nino Laisné lid van de Académie de France in Madrid, resident in de Casa de Velázquez.

François Chaignaud
François Chaignaud leeft en werk in Parijs. Hij genoot zijn opleiding als danser, performancekunstenaar en zanger aan Conservatoire National Supérieur de Danse in Paris en werkte reeds samen met heel wat choreografen zoals Charmatz, Huynh, Brun, Buffard ... 

Van He’s One that Goes to Sea for Nothing but to Make him sick (2004) tot Radio Vinci Park (2016 - in samenwerking met Théo Mercier), creëerde hij voorstellingen waar dans en zang elkaar tegenkomen en dat telkens met zeer uiteenlopende inspiratiebronnen als vertrekpunt. 

In het door hem gecreëerde spanningsveld komen de verschillende mogelijkheden van het menselijk lichaam tot hun recht, de ruimte innemend met de sensualiteit van beweging, de suggestieve kracht van een zangstem en dat alles samenvloeiend met diverse historische referenties - van erotische literatuur (Aussi Bien Que Ton Cœur Ouvre Moi Les Genoux, 2008) tot sacrale kunst (Dumy Moyi, 2013).

Recent werkte hij samen met o.a. beeldend kunstenaar Théo Mercier, Sophia Al Maria, auteur Anne James Chaton, artiesten Phia Ménard, Nosfell, Marie Caroline Hominal, Jérôme Marin en videokunstenaar César Vayssié ... Zijn werk wordt internationaal geprogrammeerd. 

Sinds 2005 focust Chaignaud zich op een standvastige artistieke dialoog met Cecilia Bengolea, via de organisatie Vlovajob Pru. De resultaten van hun samenwerking krijgen wijdverspreid zeer lovende kritieken. Samen creëerden ze onder meer Pâquerette (2005- 2008), Sylphides (2009), Castor et Pollux (2010), Danses Libres, (M)IMOSA (mede geschreven en opgevoerd door Trajal Harrell en Marlene Monteiro Freitas, 2011), altered natives’ Say Yes To Another Excess—TWERK (2012), Dublove (2013), DFS (2016). Bovendien hebben zij de opdracht gekregen om werk te creëren voor grote gezelschappen zoals Lyon Opera Ballet, het Ballet van Lorraine en recent ook Tanztheater Wuppertal—Pina Bausch.

Momenteel zijn ze in de aanloop naar een uitgebreide danstentoonstelling voor Dia Art Foundation in 2017-2018. In 2009 mochten ze de critique choreographic revelation award in ontvangst nemen. En in 2014 wonnen ze de Noon Award voor opkomende artiest op de Gwangju Biennale.

Cecilia Bengolea et François Chaignaud zijn beiden geassocieerd met Bonlieu Scène nationale Annecy.