© Alice Ripoll

DANS — Het idee achter Palimpseste is gebaseerd op de bespiegeling dat de schepping van een werk kan vertrekken uit een nieuwe lezing van een oud stuk, en op die manier kan groeien uit een werk dat reeds voltrokken is. Net als bij een palimpsest is het oude werk hier en daar nog te bespeuren onder de nieuwe creatie.

Bij zijn ontstaan in 1997 kwam Solo Stockhausen voort uit de wens de sporen en de invloed te ontdekken en te begrijpen die het werk dat ik realiseerde met de componist Karlheinz Stockhausen (die ik heel vroeg in mijn carrière ontmoette) had op mijn choreografische schriftuur. Tegelijk wilde ik hem een hommage brengen. Ik danste deze solo een vijftigtal keer voor ik in oktober 2001 de cineast Thierry Knauff ontmoette. Uit deze ontmoeting ontstonden twee films, waaronder Solo in 2004.
De film Solo is een cinema-adaptatie van de voorstelling uit 1997.
Nu keer ik terug naar de live uitvoering en maak ik van de film uit 2004 een adaptatie voor de scène. Op die manier creëer ik een soort Palimpsest(e), waarbij de sporen van de vorige voorstelling en de film geabsorbeerd, geïntegreerd en heruitgevonden worden in een nieuwe versie.
 

contact ART HAPPENS

 

 

 

 

 

Vertrekken vanuit de film voor een nieuwe kijk op de live uitvoering maakt deel uit van mijn artistieke aanpak waarin de verbanden tussen choreografie en cinema een permanente inspiratiebron vormen, zowel qua vorm als qua essentie, de zoektocht naar wat hen onderscheidt en samenbrengt. Het feit dat deze solo “doorkruist” werd door een cinema-adaptatie heeft me ertoe aangezet hem opnieuw uit te vinden op de scène.

Deze twee kunstvormen samen doen weerklinken boeit me en moedigt me aan mijn omgang met de choreografie niet onwrikbaar te verankeren op de scène.

Michèle Noiret,
Brussel, 21 juni 2013