© Alice Ripoll

DANS - HET HART VAN DE SAMOERAI — Gedaan met de naaktheid als weg naar de essentie van het zijn. Om zijn dansers “bloot te geven”, stelt Daniel Léveillé hen op de proef met solo’s en onmogelijke choreografische partituren.

Bij de brute, gesyncopeerde dans van zijn drie voorgaande voorstellingen voegt zich nu de oneindige traagheid van onwaarschijnlijke adagio’s. Een man in de pose van een vertraagde val; een been verwijdert zich oneindig traag van een lichaam uit evenwicht. Schijnbaar eeuwigdurende minuten waarin de emotie boven komt drijven. Onverwachte, bijna lyrische tederheid. Sublieme schoonheid van vertolkers met een onweerstaanbare présence. Tegen een achtergrond van Bachviolen die zich door geen enkel menselijk wedervaren laten verstoren, herpakken ze zich onmiddellijk en nemen ze het harnas weer op. Met de handen in een vuist en een razende blik trekken ze opnieuw ten strijde. Hun slagveld is de eenzaamheid.
Solitudes solo is het eerste deel van een nieuwe creatiecyclus en laat Daniel Léveillé zien op het toppunt van zijn artistieke kunnen, met een choreografie op het scherp van de snee. (Fabienne Cabado voor het Festival TransAmériques)


UIT DE PERS
“Daniel Léveillé verkent een andere richting, die van de vorm … Léveillé werkt al heel lang rond beweging die ‘de tijd voorbijgaat’, en meer bepaald rond een doorgedreven archaïsche genealogie van de beweging, in die mate dat de solo’s vormen bevatten die aan het immateriële raken.” – Spirale magazine, Montréal

contact ART HAPPENS

 

 

 

“In Solitudes solo, de recentste creatie van choreograaf Daniel Léveillé uit Montreal, gaat de dans van gymnastisch en spartaans naar expansief en vol leven. Het vernuftige parcours tussen deze twee uitersten is echt de moeite … Te midden van dit mannelijke universum vormt de solo van Lucie Vigneault een triomfantelijke vrouwelijke apotheose van de door Léveillé nauwgezet georkestreerde, afgemeten progressie naar expressiviteit en bevrijding. Hij bereikt zijn doel zonder zijn toevlucht te nemen tot dramatische ontboezemingen, enkel met wat subtiele toetsen, herhalingen en opeenstapelingen. De enige theatrale uitspatting is de finale solo die Viau danst op een verrassend lied, de misschien licht ironische afsluiter van Solitudes solo.” – La Presse, Montréal

“Het lichaam van elke danser komt tot zijn recht in vol licht en in volle glorie, in de reproductie van nu eens mechanische en dan weer geestdriftige gebaren… Solitudes solo toont op schitterende wijze wat een lichaam allemaal kan. We hebben niets dan lof voor het zware werk van de dansers en de keuzes van Daniel Léveillé in deze langverwachte nieuwe creatie.” – Voir, Montréal

Solo Solitudes kreeg de prijs van de beste choreografie 12-13, uitgereikt door ‘du Conseil des arts et des lettres du Québec’.