© Assai Shoshan

Théo Mercier werd geboren in 1984 in Parijs. Hij heeft geen achtergrond in de schone kunsten, maar genoot zijn opleiding industriële productie aan ENSCI (École Nationale Supérieure de Création Industrielle) in Parijs en UDK (Universität der Künste) in Berlijn. Na een samenwerking met Bernhard Willhelm rond diens collectie podiumoutfits voor Björk, trok hij in 2008 naar New York om Matthew Barney te assisteren .

Merciers relatie met gebruiksvoorwerpen en materiaal ging verder dan louter met gebaseerd op functionaliteit. Na zijn expositie in Barneys studio, kreeg zijn aanpak een creatieve impuls, die hem in staat stelde om met zijn design en objecten een visuele poëzie uit te werken. 

Zijn artistieke praktijk evolueerde spoedig met als resultaat een serie van installaties en sculpturen opgebouwd uit gevonden voorwerpen. In elke assemblage krijg je een harmonieuze kruisbestuiving van het menselijke en het animale, het gezegde en het gedoemde, het mannelijke en het vrouwelijke, het originele en het futuristische. Mercier waagt zich aan een onderzoek waarbij onze aangeleerde noties van genderidentiteit een dubbelzinnige uitwerking krijgen in zijn sculpturen. In recenter werk toont hij de hiërarchie in de media en de informatiedistributie en laat moderne tendensen botsen met diverse fenomenen uit het verleden en het heden. 

Mercier stelde voor het eerst tentoon in 2009 bij Musée de la Chasse in Parijs. Een jaar later, tijdens zijn deelname aan de groepstentoonstelling Dynasty bij Musée d’Art Moderne in Parijs, presenteerde hij een sculptuur, integraal gemaakt uit spaghetti (Le Solitaire). Tegen 2012 had Mercier nog twee solo shows achter de rug, waaronder Desperanza bij Tri Postal in Rijsel en Le Grand Mess bij Lieu Unique in Nantes. Hij exposeerde meerdere werken tijdens de expo L’Objet surréaliste in Centre Georges Pompidou in 2013. Later dat jaar resideerde Mercier bij Villa Medici in Rome en bij zijn terugkeer naar Parijs werd hij genomineerd voor de Marcel Duchamp award. Eind 2014 verhuisde hij naar een nieuwe studio bij Casa Maaud in Mexico City waar hij werkte aan de solo show Craft Thoughts Wood Songs. Zijn recent werk werd getoond in groepstentoonstellingen bij Palais de Tokyo, La Maison Rouge, MACVAL en andere. 

Parallel met zijn studiowerk, baande Mercier zich ook een werk in de performancekunsten. In 2013 regisseerde hij een eerste voorstelling, getiteld Du Futur Faisons Table Rase, in samenwerking met François Chaignaud, Marlene Saldana, Jonathan Drillet, Pauline Jambet en de band Sexy Sushi. Het jaar nadien creëerde hij drie verschillende voorstellingen, die getoond werden in Le Theatre des Amandiers, La Ménagerie de Verre in Parijs en Le Festival Actoral in Marseille. Met zijn performances kon Mercier voor diverse projecten samenwerken met muzikanten zoals Phillippe Katerine, Connan Mocassin, Sexy Sushi etc. 

François Chaignaud
François Chaignaud leeft en werk in Parijs. Hij genoot zijn opleiding als danser, performancekunstenaar en zanger aan Conservatoire National Supérieur de Danse in Paris en werkte reeds samen met heel wat choreografen zoals Charmatz, Huynh, Brun, Buffard ...

Van He’s One that Goes to Sea for Nothing but to Make him sick (2004) tot Radio Vinci Park (2016 - in samenwerking met Théo Mercier), creëerde hij voorstellingen waar dans en zang elkaar tegenkomen en dat telkens met zeer uiteenlopende inspiratiebronnen als vertrekpunt.

In het door hem gecreëerde spanningsveld komen de verschillende mogelijkheden van het menselijk lichaam tot hun recht, de ruimte innemend met de sensualiteit van beweging, de suggestieve kracht van een zangstem en dat alles samenvloeiend met diverse historische referenties - van erotische literatuur (Aussi Bien Que Ton Cœur Ouvre Moi Les Genoux, 2008) tot sacrale kunst (Dumy Moyi, 2013).

Recent werkte hij samen met o.a. beeldend kunstenaar Théo Mercier, Sophia Al Maria, auteur Anne James Chaton, artiesten Phia Ménard, Nosfell, Marie Caroline Hominal, Jérôme Marin en videokunstenaar César Vayssié ... Zijn werk wordt internationaal geprogrammeerd.

Sinds 2005 focust Chaignaud zich op een standvastige artistieke dialoog met Cecilia Bengolea, via de organisatie Vlovajob Pru. De resultaten van hun samenwerking krijgen wijdverspreid zeer lovende kritieken. Samen creëerden ze onder meer Pâquerette (2005- 2008), Sylphides (2009), Castor et Pollux (2010), Danses Libres, (M)IMOSA (mede geschreven en opgevoerd door Trajal Harrell en Marlene Monteiro Freitas, 2011), altered natives’ Say Yes To Another Excess—TWERK (2012), Dublove (2013), DFS (2016). Bovendien hebben zij de opdracht gekregen om werk te creëren voor grote gezelschappen zoals Lyon Opera Ballet, het Ballet van Lorraine en recent ook Tanztheater Wuppertal—Pina Bausch.

Momenteel zijn ze in de aanloop naar een uitgebreide danstentoonstelling voor Dia Art Foundation in 2017-2018. In 2009 mochten ze de critique choreographic revelation award in ontvangst nemen. En in 2014 wonnen ze de Noon Award voor opkomende artiest op de Gwangju Biennale.

Cecilia Bengolea et François Chaignaud zijn beiden geassocieerd met Bonlieu Scène nationale Annecy.