Art Happens

Wie neemt deel aan het ontplooien van de geschiedenis? Wie is het onderwerp van de geschiedenis? En van zijn eigen leven?

Bij Adorno wordt het publiek meegedragen door een groep van zes dansers die in golven vooruitgaat en zich terugtrekt, zoals de bewegingen van de geschiedenis zelf. Hoe kunnen we een menselijk collectief voorstellen dat, om zich als zodanig te definiëren, een zekere mate van homogeniteit zou veronderstellen, terwijl onder 8 miljard individuen geen twee hetzelfde zijn? Het kleinste verschil lijkt zich op te dringen als een prisma dat zich oneindig vermenigvuldigt om singulariteit te produceren.

De scènes ontvouwen zich in een droomachtige sfeer, in een voortdurend in- en uitzoomen, waarbij het meest unieke wat we waarnemen — ons geheugen, ons lichaam, onze affecties (onze interne golven) — wordt geconfronteerd met het ideaal van een potentiële samenleving, of zelfs met de blindheid van de massa.

In het Portugees betekent het woord “adorno” (in het Engels “adornment” of “adornation”) datgene waarmee iets aantrekkelijker gemaakt kan worden, zoals decoratie, ornament of accessoire. Als we de lettergrepen scheiden, kunnen we “há dor no” lezen, wat betekent “er is pijn in…”.